8 آوریل 2025- یک مرور سیستماتیک اخیر، نقش بالقوه ی کورتیکواستروئیدهای موضعی و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) را در درمان ادم ماکولا دیابتی (DME) که با جراحی داخل چشمی مرتبط نیست، ارزیابی کرده است. یافته‌ های منتشر شده در ژورنالDiabetes Technology and Obesity Medicine  نشان می ‌دهد که این عوامل موضعی ممکن است یک گزینه درمانی موثر و ایمن برای کاهش ضخامت ماکولا مرکزی(CMT) در بیماران منتخب مبتلا به DME باشند.

محققان نوشتند: «اگرچه گزارش‌ های موردی قبلی، سری ‌ها و مطالعات غیرتصادفی نقش بالقوه درمان ضد التهابی موضعی را در DME نشان داده ‌اند، این بررسی شواهد بیشتری را ارائه می‌ کند که کاربرد بالینی احتمالی پمادهای ضدالتهابی را تقویت می نماید».

ادم ماکولا دیابتی، یکی از دلایل مهم کاهش بینایی در افراد مبتلا به دیابت است که اغلب به مداخلات تهاجمی مانند تزریق داخل زجاجیه نیاز دارد. با این حال، امکان استفاده از درمان های کمتر تهاجمی مانند قطره های چشمی موضعی به دلیل سهولت مصرف و کاهش خطر سیستمیک مورد توجه قرار گرفته است.

با توجه به پیشینه ی فوق، دکتر جیمز واسالو و همکارانش از بخش چشم پزشکی، بیمارستان  Mater Deiدر مالت، ارزیابی کردند که آیا آخرین شواهد با کیفیت بالا، استفاده از عوامل ضد التهابی موضعی را در مدیریت ادم ماکولا دیابتی توجیه می ‌کند یا خیر.

برای این منظور، محققان یک مرور سیستماتیک محدود به کارآزمایی‌ های تصادفی و کنترل‌ شده منتشر شده از سال 2015 به بعد انجام دادند. آن‌ها MEDLINE، EMBASE، PubMed، Scopus، Web of Science Core Collection، و ثبت مرکزی کارآزمایی های کنترل ‌شده کاکرین (CENTRAL) را در 11 اکتبر 2024 جستجو کردند. این بررسی شامل بیماران مبتلا به ادم ماکولا دیابتی می‌ شد که کورتیکواستروئیدهای موضعی یا داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی(NSAID) دریافت کردند. پیامد اولیه ارزیابی شده تأثیر این درمان ها بر ضخامت ماکولا مرکزی بود.

یافته های کلیدی:

•  هفت مورد از هشت مطالعه بطور جزئی یا کامل از اثربخشی درمان ضد التهابی موضعی در کاهش ضخامت ماکولا در ادم ماکولا دیابتی حمایت کردند.

•  ناهمگونی قابل توجهی در بین مطالعات مشاهده شد که از انجام یک متاآنالیز جلوگیری کرد.

•  کیفیت کلی شواهد از کارآزمایی‌های وارد شده متوسط ​​در نظر گرفته شد.

در بررسی جامع، نویسندگان بهترین شواهد فعلی را در مورد استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی و NSAIDها برای ادم ماکولا دیابتی ارزیابی کردند و پتانسیل آنها را به عنوان یک استراتژی ایمن و موثر برای کاهش ضخامت ماکولا مرکزی برجسته نمودند. در حالی که یافته‌ ها از نقش احتمالی عوامل ضد التهابی موضعی در مدیریتDME حمایت می ‌کنند، نویسندگان بر نیاز به مطالعات بیشتر در مقیاس بزرگ و با کیفیت بالا برای تعیین فرمول‌ های بهینه ی دارویی، رژیم‌ ها و معیارهای انتخاب بیمار تاکید کردند. آن ‌ها به محدودیت‌ هایی از جمله ناهمگونی در مطالعات، عدم انجام متاآنالیز، و نبود ثبت در پایگاهPROSPERO[1] به دلیل حضور تنها یک بررسی‌ کننده اشاره کردند.

نویسندگان خواستار تحقیقات بیشتر در آینده با استفاده از فرمولاسیون های پیشرفته با نفوذ چشمی بهبود یافته، همراه با تحقیقات در مورد مسائل پایبندی به مصرف دارو هستند. در صورت تایید، این درمان موضعی می تواند به طور معناداری در الگوریتم های درمانی موجود برای DME ادغام شود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/ophthalmology/news/topical-anti-inflammatory-drugs-promising-in-managing-diabetic-macular-edema-systematic-review-finds-146233